Taşınıyoruz!

Haziran 04, 2011

Uzun zamandır hiçbir şey yazamadığım blogumun bu halinden sıkıldığımı anladım ve hem bu sebeple hem de blogspot'un başına gelenler sebebiyle tumblr'a geçiş kararı aldım. Blogun tamamını oraya aktarmadım; amonka.tumblr.com adresine kitap ve sinema yazılarından bir seçkiyi aktardım, burası bundan böyle kitap&sinema üzerine olacak. Bunun haricinde, mekân-moda-keşif konulu, görüp beğendiğim şeylerden oluşan postlarım ise baknebuldum.tumblr.com adresinde ikamet edecekler :) Bu adres henüz yapım aşamasında...

Herkesi yeni ev(ler)ime beklerim!

Geri Geldi!..

Şubat 27, 2011

"Okunmayı bekleyen kitaplarımın hepsini okumaya yetmeyecek ömrüm" korkumu biraz biraz yenmeye başladım. Haftada bir kitaba kadar çıkmayı başardım ama çoğunlukla seyahat halindeyken okuduğum için genelde edebiyat okuyorum bu aralar. Kuram, yolda okunmuyor vesselam. 
Ne zamandır "ilk fırsatta okunacaklar" rafında -evet, böyle bir rafım var- bekleyen Bilinmeyen'i bitirdim üç gün önce. Sonra da kitap hakkında neler yazılmış deyip Google'a daldım. Manzara beni şaşırttı diyemem. Kültür-sanat dünyasında biraz körler sağırlar birbirini ağırlar ne de olsa. Rastladığım birkaç yazı ise arka kapak yazısı ve kitabın sayfalarını şöyle biraz karıştırma formülünün ürünleriydi... Hal böyle olunca, iş başa düştü:

 Bilinmeyen, Joshua Ferris
çev. Hatice Taş,
Siren Yayınları

Bilinmeyen, adını ilk olarak Ve İşimiz Bitti duyuran Amerikalı genç yazar Joshua Ferris'in ikinci romanı. Hayatta istediği her şeye sahip olduğunu düşünen ve güvenli dünyasında konforlu bir hayat süren, başarılı avukat Tim Farnsworth. Tim'in, ihtiyacı olduğundan değil, vakit geçirmek için emlak danışmanlığı yapan güzel eşi Jane. Ergenlik çağında ve vücuduyla bir çatışma içinde olan müzisyen kızları Becka. [Resimde bir köpek eksik gibi...] Banliyöde kocaman bir evde yaşıyorlar elbette. Ama bu kusursuz görünen hayatın gizlediği bir şey var ve bir gün geri geliyor! Bu "bilinmeyen", Tim'in adı konulamayan hastalığı. 
Tim, uzun aralıklardan sonra bir anda nükseden bir "istem dışı yürüme" hastalığından muzdarip. Engel olamadığı, kontrol edemediği bir şekilde ayakları onu alıp götürüyor. Ta ki artık bir adım daha atamayacak halde yorgunluktan bayılana dek. Uyandığında, etrafındaki her şey kendisine yabancı, oraya nasıl geldiğinden haberi yok. Ve her an tetikte bekleyen eşi Jane, günün hangi saati  olursa olsun, onu olduğu yerden gelip alıyor. 
Hastalığın "ne" olduğunu, neden kaynaklandığını, nasıl tedavi edilebileceğini anlamak için gitmedikleri doktor, başvurmadıkları alternatif çare kalmıyor, ama nafile...
Eyaletteki en büyük hukuk firmasının ortaklarından biri olan Tim, tam da çok büyük ve şirket için çok önemli bir davanın ortasındayken hastalığı nüksedince, her şey yavaş yavaş, bir daha hiç düzelmemek üzere kötüye gitmeye başlıyor. Ve Tim kendisini, bedeni ve aklı/ruhu arasındaki savaşta, ateş hattının tam ortasında buluyor. 

---- Kitabı henüz okumamış olanlar için, buradan sonrası spoiler içerir----    

Şu anda çevirisini yaptığım The People of Paper'da Federico de la Fe ve EMF çetesi üyelerinin özgürlükleri uğruna Satürn'e karşı açtıkları savaşla bazı paralellikler taşıyor Tim'in verdiği irade savaşı. "Gerçekten özgür müyüz?", "Özgür iradeye sahip miyiz?", "Aklımızla hayatımıza hükmedebilir miyiz?" gibi sorular etrafında kesişiyorlar. 

İradesi dışında yürümeye başlayan ayaklarının kölesi olan Tim, bir yandan bunun neden kendisinin başına geldiği, buna neyin sebep olduğu, aklından mı yoksa fiziksel bir arızadan mı kaynaklandığını düşünüp durarak acı çekerken, diğer yandan eşine ve kızına yaşattı cehennem azabından dolayı kahroluyor. Alışmış olduğu modern hayat çerçevesinin dışına çıkıp kendisine sunulan konfordan uzak kaldığında, içindeki ilkel insanla yüzleşmek onu sarsıyor. Gelişmiş insan aklıyla bunun üstesinden gelebileceğini düşünerek bir karar alıyor ve bedeninden adeta sıyrılıp onun emirlerine kafa tutmaya ve onu alt etmeye çalışıyor. Çünkü hem kendisini hem ailesini kurtarmak istiyor. 
Özgürlük ve irade tartışmalarının yanına bir de etik tartışması katıyor Ferris. Hem Tim hem de Jane için. İyi günde kötü günde, hastalıkta sağlıkta kocasının yanında olmaya yemin eden Jane, hakkında hiçbir şey bilinmeyen, tüm umutların boşa çıktığı ve sonu gelmeyecek böylesi bir hastalık sebebiyle kendi geleceğini düşünüyor ve kafası karışıyor. Buna ne kadar dayanabilir? O olmasa Tim ne yapar? Onu almaya gitmese ne olur? [Bunun cevabını hiç öğrenmemeyi isterdi herhalde...] 
Sürekli tek gözü açık uyuyup gecenin hangi tehlikeli saati olursa olsun Tim'i sokaklardan toplamak, kendine ait bir hayat sürdürememek mi daha kötü yoksa Tim'in nerede, etrafı hangi tehlikelerle sarılmış halde, kim bilir yürümesinden kaynaklanan hangi hastalıklarla boğuşarak dolanıp durduğunu düşünüp meraktan ve korkudan kendini kemirmek mi? 

Bilinmeyen, başta gizemli bir macera kılığında kanınıza giren, sonra da sizi Tanrı, kader, irade, yabancılaşma, ilkellik ve gelişmişlik, ahlak, sevgi, fedakârlık taşlarının üzerinde sektire sektire getirip şelaleden aşağı bırakan bir roman. Yüzleşmeye cesareti olanlara...

Geri geldi.   

Mail bombardımanından kurtulabilirsiniz!...

Şubat 23, 2011

Bugünlerde "fırsat yakalamak" pek moda oldu! Herkes birtakım fırsat sitelerinden çeşit çeşit ürün/hizmet için indirim fırsatlarının peşinde koşuyor. Ben de diyorum, şu işin ucundan tutayım, ucuza bir şeyler yakalayayım ama sabah mail kutumda tonlarca mail görünce hepsinden nefret ediyor, bakmadan silip atıyorum. Hepsini açıp tek tek okuyacak vaktim yok!... [Bu da ayrı bir yazının konusu üstelik; insanların nasıl bu kadar boş vakti oluyor anlamıyorum. Her neyse...] Derken, bir site keşfettim ya da o beni keşfetti :)


www.indirimlr.com adresinden ulaşabileceğiniz sitede, tüm bu fırsatlar şehirlere ve kategorilere (örn. eğlence/aktivite, seyahat/konaklama vb.) ayrılmış durumda. Bu seçeneklerle listeyi daraltıp indirimler içinde bulunmadan ilginizi çeken ürün ya da hizmetle ilgili fırsatlara ulaşabilirsiniz. Basit ve pratik!

[Reklamlar bitti:) ]
 

Alternatif 2010 değerlendirmesi...

Ocak 04, 2011

Hayat gailesi böyle bir şey. İnsanı en hevesli, en umut dolu olduğu andan ("İşimiz bitmedi, asıl şimdi başlıyor!") çeke çeke getirip koşuşturmanın içine atıveriyor. Aklında yapmak istediği onca şey varken, "Günler yetmiyor bana yeaa, zaman nasıl geçiyor anlamıyorum" lafını insanın diline pelesenk ediyor. 
Aylardır -utanmadan- boşladığım bloguma sevdiklerimin sağlı sollu tatlı şamarlarıyla geri dönüyorum! Bunca zamandır tembellik etmeseydim, bakın size neler neler anlatacaktım:  


  • Son bıraktığım yerden devam etmek gerekirse; bu seneki İstanbul Kitap Fuarı bende karmaşık hisler bıraktı diyecektim size. Ve başlayacaktım söylenmeye: Cem Yılmaz'ın kuru kalabalığı Hasan Ali Toptaş'ın vefalı ve heyecanlı kalabalığına karışınca insan ne hissedeceğini bilemiyor o fuar alanında. (Tabii iki imza günü aynı hafta sonu değildi, biliyorum.) Geçenlerde bir yerde okudum; son 10 yılda Türkiye'de yayıncılık sektöründe %10 büyüme yaşanmış. Artık insanlar daha çok kitap okuyorlarmış. Peh! Son 10 yıldır ortalığı, daha önce hiç olmadığı kadar fazla çoksatar bastı ama; o ne olacak? Yani evet insanlar bir şeyler okuyor ama o okudukları kötü çevirilerden falan geriye ne kalıyor acaba? Hayatlarında bir değişiklik yaratıyor mu o kitaplar?..
          Fuar meselesine dönersek, bir ricada bulunacağım. Seneye fuar başlamadan önce, "Fuarda aradığınız kitabı nasıl bulacaksınız?" konusu basında detaylı olarak işlensin, fuar alanına girince ne yapacağını bilmeyen kalmasın. Yoksa seneye, yorgunluğun zirve yaptığı bir anımda gelip, "Bir şikâyette bulunmak istiyorum. Burada aradığımız kitabı bulmak için hangi yayınevinden çıktığını bilmek gerekiyormuş. Ben ne bileyim hangi yayınevinden çıktığını?! Bir de gelmeden ders mi çalışacaktık?!" diyen teyzeye hazırladığım lafları geri yutamayabilirim, ona göre. Özellikle öğrencilerin eline okumak "zorunda" oldukları için asla bulmak istemedikleri kitaplarla dolu listeleri tutuşturan öğretmenlerden ricam, kitapları yazdırırken bir zahmet hangi yayınevinden çıktığını da söylemeleri. Aksi takdirde dünya klasiklerinin neden yüz farklı yayınevinden yayınlandığını ve hangisini neye göre değerlendirip seçeceklerini günde 50 kişiye anlatmak oldukça yorucu olabiliyor. Hiç değilse bir öğretmenin yaptığını yapsınlar ve önceden tembih etsinler: "Çocuklar, Suç ve Ceza'nın 200 sayfalık olanını alacaksınız." Öyle araması daha zevkli olur hem...


  •  Bayram tatilinde izleyip hüngür hüngür ağladığım filmi yazacaktım sonra; yutkunarak. İrlandalı yazar John Boyne'un aynı adlı romanından uyarlanan, Mark Herman'ın yönetmenliğini yaptığı The Boy in the Striped Pyjamas İkinci Dünya Savaşı zamanında geçiyor. Film endüstrisi bu temayı çok sayıda filmle adeta tüketti, ancak bu film gördüğüm tüm Holokost filmlerinden farklıydı. "Sessiz bir çığlık" tabir ettikleri türden... 
          Bir SS subayının görevi gereği, eşi ve iki çocuğuyla birlikte Berlin'deki güzel evlerinden ayrılıp taşraya, Auschwitz olduğu ima edilen bir toplama kampının yakınındaki bir eve taşınmak durumunda kalmasını ve evin küçük oğlu Bruno'nun, bu yeni ev ve yakındaki tuhaf "çiftlik"te neler olduğunu anlamaya çalışmasını konu alıyor. Bruno'nun, evde sıkıldığı için civarda çıktığı keşif gezilerinden birinde tanıştığı Shmuel ile dost olmasıyla birlikte film yavaş yavaş yukarı tırmanıyor ve sonra da kendini boşluğa bırakıveriyor. Bruno rolündeki Asa Butterfield ve Shmuel rolündeki Jack Scanlon'ı izlemekten ve ağlamaktan, yetişkinlere çok fazla dikkat edemedim ama küçük oyuncuların performansları gerçekten çok çok iyiydi! 

  • Okuduğum kitaplardan da bahsedecektim oysa! Yıllar önce okuduğum ve tadı damağımda kalan Kürk Mantolu Madonna'nın ardından bunca sene neden beklediğimi bilmediğim Kuyucaklı Yusuf'u okuduğumu, Sabahattin Ali'ye yeniden hayran kaldığımı anlatacaktım. İçimizdeki Şeytan'a başlamak için nasıl bir yandan can attığımı, bir yandan da bekleme süresini uzatıp hazzı artırmak istediğimi... 
  • Vahşi Şeyler adlı romanını Türkçe'ye çevirdiğim (ocak sonu-şubat başı çıkacak) Dave Eggers'ın bu sene ABD başta olmak üzere birçok ülkede çok konuşulan romanı Ne Nedir'i okuduğumu, "Valentino'nun kendi sesini duyamıyoruz" eleştirilerine pek katılmadığımı, en azından Valentino'ya bir ses verdiği için kitabı değerli bulduğumu yazacaktım. Gerçi Valentino'nun annesiyle babasının başına neler geldiğini, bunların nasıl ailecek her türlü badireyi atlatıp hayatta kaldıklarını da yazsa fena olmazdı...
  • Geçen ay başladığım yeni çevirinin, şimdiye kadar çevirdiklerim içerisinde beni en çok heyecanlandıranı olduğunu anlatacaktım asıl! Resmen duyurulduğuna göre benim de söylememde bir sakınca kalmadı nasılsa... Yeni kitabımız, Salvador Plascencia'nın -Foer'den oyuncaklı olmasın- pek oyuncaklı ve etkileyici ilk romanı The People of Paper! Araya yazın da girmesiyle sanıyorum yayınlanması yeni sezonu bulur (yani eylül-ekim). Israrla ve heyecanla bekleyiniz :) 
  • 2008'de yayımlanan Bir Süre Yere Paralel Gittikten Sonra'yı alışık olmadığım ama kesinlikle hoşuma giden bir his içerisinde okuduktan sonra kendisini unuttuğum Barış Bıçakçı'yı, Bizim Büyük Çaresizliğimiz'in sinemaya uyarlanması ve Berlin Film Festivali'nde yarıştıktan sonra İstanbul Film Festivali'nde gösterilecek olması vesilesiyle hatırlayıp bir çırpıda öykü kitaplarından diğer ikisi, Aramızdaki En Kısa Mesafe ve Baharda Yine Geliriz'i bir çırpıda, ama bu defa içimde sıcacık bir hisle okuduğumu söyleyecektim. Yerli edebiyat dedin mi Hakan Günday'ın pisliğinin, öfkesinin ve savurduğu tokatların müptelası olan bünyem, daha evvel Emrah Serbes'in "hüzünlü piçleriyle" sarsıldıktan sonra Barış Bıçakçı'nın dünyasındaki yalınlığa, naifliğe teslim oldu diyebilirim. Bizim Büyük Çaresizliğimiz'i sona sakladım; bitmesin diye diye okuyorum şimdi. Keşfetmekte bu kadar geç kaldığıma inanamıyorum... Mutlaka, her bir kitabını edinip okuyunuz!  
  • Sevdiklerimin yanında fazla beğenmediğim kitapları sayacaktım son olarak da. Mine Söğüt'ün gözleri sürmeli röportaj kampanyasıyla desteklenen son romanı Madam Arthur Bey ve Hayatındaki Her Şey'i merak içinde fuarda satın alıp okuduğumu, ama içinde bazı çok iyi bölümler ve sahneler olmasına rağmen bütün olarak fazla beğenmediğimi yazacaktım. Bunun öncelikli nedeninin; kısa kısa, tek ya da az kelimeli cümlelerle etkiyi artırma peşindeki anlatım tarzı olduğunu söyleyebilirim. Bu tarzın incelikli bir iş olduğunu ve gerekli yer ve miktarda kullanıldığında amacına ulaştığını düşünüyorum. Tekrarı abartarak anlatımı bunun üzerine inşa etmek benim gözümde biraz ergen kalıyor ne yazık ki...  
  • Bir iki kitap daha var pek beğenmediğim, ama onları affediyorum şimdilik :) Bunca aydan sonra bu kadar uzun yazı yeter de artar! Bir sonraki postta gezip gördüklerimi, izlediğim dizileri, hoşuma giden sair şeyi toparlamaya çalışacağım. Kısa aralıklarla görüşmek dileğiyle; yazmadığım için sitem eden tüm sevdiklerime selam ederim...

Related Posts with Thumbnails

Seyirciler