Tam ortasındayım...

Eylül 12, 2009



Ar damarı ne zaman çatladı duyan oldu mu? Belli ki ben duymamışım. Hâlâ şaşırıyorum çünkü, inanamıyorum. Her defasında bu kadarı olmaz diyebiliyorum... İnsanların ar damarları ne zaman çatladı da o egoları dışarı sızıp her yerlerine bulaştı?
Herkes her şeyi kendine reva görmeye başlamış. Ben bunu yaparsam ne olur demeden atılır olmuşlar ortaya. Gözleri öyle kararmış ki samimiyeti seviyesizlik sanmışlar, eşitliği eşsizlik... Hiçbir şeyden çekinmez, laflarını da sakınmaz olmuşlar, ne âlâ!
Kendilerine bakacak oldular mı dışbükey aynalara dönmüşler, kusurları dışarı yansıtabilsinler diye... İlkokulda merkezkaçı öğrenememişler, şimdi hepsi kendisini dünyanın merkezi sanıyor. Sersemler, bilmiyorlar mı ki bir şeyin merkezi olabilmek için etrafının bir şeylerle çevrilmiş olması gerekir; egolarından oluşan baloncukların içinde yapayalnız sürdükleri hayatlarında olsa olsa egolarının merkezi olur bunlar!
Hiç utanmadan etraflarındakilerin kalplerini kırar, bunu marifet sanırlar; kendi uydurduklarına inanıp her şeyi en iyi ben biliyorum sanırlar; zihinlerindeki pislik ağızlarından sızarken bile farkına varmaz, ağzımdan bal damlıyor sanırlar; en kötüsü de kendilerini daima haklı sanırlar...

şimdi, Bildim de Yaptım yöresinden, konuya uygun türkümüz geliyor:
ar damarı çatlamış, ortalığı sel almış
duyup koşan yağmacılara,
yalnızca egosunda boğulan adamın cesedi kalmış...

Digg Stumble Delicious Twitter Facebook Reddit RSS

0 yorum:

Related Posts with Thumbnails

Seyirciler